25 Αυγούστου 2012

How many people did apartheid kill?

George Annandale who guest writes for News24 usually produces good stuff and the piece below is no exception - save for one small but vital detail. He claims apartheid killed 30 000 people which is factually incorrect. If one is going to accuse a people of mass murder, facts would be apt would it not George? Since this tired old canard keeps cropping up to hit white South Africans over the nose like a rolled up newspaper, I thought it perhaps time to separate fact from fiction once and for all. Let those who object say so now or forever hold their peace. While we're at it, let's put apartheid as a system into perspective.

Do we know how many blacks were killed under apartheid?

We do, and the source is none other than the Human Right Commission submitted as evidence to the TRC in 1997.

The statistics they proffered relate to the number of blacks killed between the years 1948 up to the election in 1994. The total number of blacks killed were 21 000. That falls quite a bit short of 30 000 but wait, it gets more interesting. It's not the full story.

The HRC report also makes a distinction between two periods. One from 1948 till 1989 and the next from 1990 to the election in 1994. The number killed for the period from 1948 until 1989 is 7 000. A helluva lot less than 30 000 wouldn't you think?

That means the number killed from 1990 to 1994 which is AFTER the unbanning of the ANC and for all intents and purposes apartheid had ended is a whopping 14 000, involving mostly black on black violence between the ANC and the IFP and various other factions! Not whitey's fault.

Of the 14 000 killed during those 4 years, 92% of deaths were caused by blacks killing blacks. Only 5.6% were attributed to the Security Forces at the time and usually in retaliation to attacks initiated by the ANC/UDF that had been unbanned. Remember Ciskei? The difference in % is due to unknown causes.

What this means is that during the apartheid reign of 41 years, 7 000 blacks died compared to double the amount of dead in just 4 years! Let me break it down yet further, 170 blacks were killed as a result of apartheid ANNUALLY. That's 170 people per year! That's the HRC figures people! Sounds like an insignificant number now doesn't it? Contrast that with over 200 white farmers dying annually since 1994.

More blacks then were killed under De Klerk's 'new' anti-apartheid government of 4 years than in 41 years of government under full blown apartheid! How good was the propaganda of the anti-apartheid movement eh?!

Let me summarise, this needs to sink in:
1948 - 1989: 7 000
1990 - 1994: 14 000 (of which 92% as a result of 'black-on-black' violence)

Really, is this the death toll of the "heinous" apartheid system the world grew to hate? Just 7000 deaths? And was it the worst thing to happen in the 20th century? Um, let's look at the Left's favourite socialist/ communist/ marxist/ dictators leaders to name but a few:

Jozef Stalin (USSR, 1932-39) : 23 million (the purges plus Ukraine's famine)
Mao Ze-Dong (China, 1958-61 and 1966-69, Tibet 1949-50) : 78 million
Pol Pot (Cambodia, 1975-79): 1,7 million
Menghistu (Ethiopia, 1975-78): 1,5 million

Apartheid: 7000

The list of far worse political systems is quite extensive and apartheid wouldn't even feature. But such was the venom against it that the result is a country destroyed. Apartheid was far from the monster it continues to be portrayed. I agree though that it was unjustifiable and unsustainable and just plain wrong and given a do-over, whites would rather leave blacks to find their way than provide jobs and healthcare and other services which caused their population to balloon from 500 000 when Van Riebeeck landed to the almost 40 million in 1994. Facts people, inconvenient little things that keep getting in the way.


No retribution for Mbeki

In 1994 we, the people of South Africa – after a long period of struggle against an unjust, oppressive and cruel Apartheid which resulted in around 30 000 people who opposing the evil system being killed and hundreds of thousands more being displaced – voted for a new dispensation and consequently put the ANC in charge of our new and better South Africa.

The perpetrators and those who were deemed to be complicit or supportive of Apartheid and its evils were expected to apologise and walk around with bowed heads, considered not moral enough to look normal human beings in the eye. Even those claiming to be innocent had to, and still have to, slunk around like a scolded puppies.

Some took the guilt thing so seriously they resorted to the washing of feet to seek absolution. Others showed submission by denying – yes, denialism existed even then – ever supporting the evil system and to justify absolution they embrace the new masters by disclosing imaginary suffering and recruiting converts willing to testify to eager audiences their evil intent at the time, not that they ever had anything remotely assembling evil or intent, but only because it is in or cool.

Fifteen years later we sit with a situation where the ruling party has caused the deaths, through gross negligence and disregard, of over three hundred thousand people. The ANC government, under the leadership of Thabo Mbeki and his trusted lieutenant Manto Tshabalala-Msimang, and with the full support of cabinet and the NEC, committed genocide that makes the Apartheid look like a walk in the park.

After years of denialism the ANC has now decided to dump the responsibility on the shoulders of Mbeki in the same manner as many Nationalists passed Apartheid off as an abomination created a perpetuated by a few mad leaders.

The ANC today refuse to acknowledge their collective accountability; they seem so enamoured by the benefits they derive from power they continue to deny that they could have changed the course of history by tackling the biggest ever enemy of the people of this country, HIV/Aids, head on.

Today ANC leaders accept Mbeki made a mistake, but nothing so bad as to justify retribution. Leaders of the time, strong men of today, people who have proved their power over Mbeki by recalling him for being divisive, could not change his actions with regards to his HIV/Aids denialism. Does this mean Alliance unity is more important than the lives of millions of HIV/Aids sufferers?

During a discussion of the issue, Dr Goqwana, Chairman of Parliamentary Portfolio Committee, stated that as a loyal ANC cadre he does not feel ashamed or embarrassed. He said he had his own ideas with regards to the HIV/Aids pandemic but taking the party line was more important; his party conscience would never allow his moral conscience to determine his actions. He acknowledged there actions was not as a result of fear for Mbeki but could not offer a reasonable explanation for their inexplicable lack of action.

In the same way in which it is expected for every white person, who did not violently oppose the National Party government, to carry his/her loads of shame and guilt, so should every person who voted for the ANC in the last three elections carry their guilt for the HIV/Aids is genocide.

I’m afraid this may mean some, like Kortbroek van Schalkwyk, will carry a double load of guilt. They were complicit in the Apartheid atrocities and the HIV/Aids genocide.

19 Αυγούστου 2012

Ο Πάουλ Κρούγκερ και ο "πόλεμος των Μπόερς" κατά της Αγγλικής αποικιοκρατικής Αυτοκρατορίας.

γράφει η Ζήκα Χριστίνα

ΠΑΟΥΛ ΚΡΟΥΓΚΕΡ, ο ηγέτης του Τράνσβααλ και αρχηγός των Μπόερς. Αποδείχθηκε ο πλέον ισχυρός αντίπαλος των βρετανικών επεκτατικών τάσεων στην Αφρική. Δεινός διπλωμάτης, εύστροφος πολιτικός και εμπνευσμένος στρατιωτικός ηγέτης, κατάφερε πλήγμα εναντίον της πανίσχυρης ως την αυγή του 20ού αιώνα Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Ο Πάουλ (Στέφανους Γιοχάνες Πάουλους) Κρούγκερ γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1825 στην Αποικία του Ακρωτηρίου, στη Νότια Αφρική. Καθώς μαρτυρεί και το όνομά του, οι πρόγονοί του δεν ήταν Ολλανδοί, όπως οι περισσότεροι λευκοί κάτοικοι της γενέτειράς του, αλλά Πρώσοι. Λίγο προτού γιορτάσει τα δέκατα γενέθλιά του, οι ευκατάστατοι γαιοκτήμονες γονείς του έφυγαν και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Τράνσβααλ.  Ο μικρός Πάουλ δεν πήγε σχολείο. Δαιμόνιο και ανήσυχο πνεύμα, όμως, έμαθε γραφή και ανάγνωση μόνος του.  Εφηβος ακόμη απέκτησε την πρώτη του φάρμα. Τη βάφτισε «Ρεματιά». Πρέπει να ήταν μάλλον από τους ελάχιστους, αν όχι ο μοναδικός δεκαεξάχρονος, που είχε καταφέρει κάτι τέτοιο στην περιοχή.

Ενα χρόνο μετά ο νεαρός γαιοκτήμονας αποφάσισε να παντρευτεί. Στα 17 του είχε γίνει πατέρας. Η σύζυγός του Μαρία και το παιδί όμως πέθαναν τέσσερα χρόνια αργότερα από ελονοσία. Ξαναπαντρεύτηκε σχεδόν αμέσως ­ και μάλιστα την πρώτη εξαδέλφη της γυναίκας του, την Τζεζίνα ντι Πλέσις. Απέκτησε μαζί της 16 παιδιά.

Οταν τον Ιανουάριο του 1852 ο τότε ηγέτης του Τράνσβααλ Αντριους Πρετόριους συνήψε τη Συνθήκη του Σαντ Ρίβερ με τους εκπροσώπους της Μεγάλης Βρετανίας, ο Πάουλ ήταν παρών. Τρία χρόνια αργότερα θα γινόταν μέλος της επιτροπής που συνέταξε το Σύνταγμα της νεοσύστατης δημοκρατίας. Το 1887, όταν οι Βρετανοί προσήρτησαν το Τράνσβααλ, ο Κρούγκερ αναδείχθηκε ηγέτης των συμπατριωτών τους στον αγώνα τους για την ανεξαρτησία.  Επισκέφθηκε την Αγγλία γι' αυτόν τον σκοπό (το 1877 και το 1878), για να πείσει την κυβέρνηση Ντισραέλι να ανακαλέσει την προσάρτηση.  Η αποστολή του στο Λονδίνο απέτυχε, αλλά ο ίδιος είχε αναδειχθεί αδιαμφισβήτητη ηγετική μορφή.  Αργότερα εναπόθεσε (μάταια) τις ελπίδες του στην κυβέρνηση του Γλάδστωνος. Τον Δεκέμβριο του 1880 τέθηκε επικεφαλής του ένοπλου αγώνα των Μπόερς.

Εξελέγη πρόεδρος της Δημοκρατίας του Τράνσβααλ τρία χρόνια αργότερα, οπότε και επισκέφθηκε για τρίτη φορά το Λονδίνο, αυτή τη φορά για να υπογράψει νέα συνθήκη με τη βρετανική κυβέρνηση. Η συνθήκη αυτή μετέβαλε τα δυτικά σύνορα. Επιστρέφοντας οι σχέσεις της χώρας του με την Αποικία του Ακρωτηρίου είχαν οξυνθεί. Το 1885 αναγκάστηκε να αποδεχθεί τη βρετανική επικυριαρχία (προτεκτοράτο) επί της Μπετσουαναλάνδης και την έμμεση επέκταση της Αποικίας του Ακρωτηρίου προς Βορράν. Το 1890 συνειδητοποίησε ότι η ταυτότητα του λαού του Τράνσβααλ (του «λαού του Θεού», όπως τον αποκαλούσε) κινδύνευε από τα «αποβράσματα της κοινωνίας, τους «Ουιτλάντερς», τους ξένους χρυσοθήρες που είχαν κατακλύσει την περιοχή. Ετσι αποφάσισε να τους αποκλείσει από το Κοινοβούλιο (Volksraad), στο οποίο αντιπροσωπεύονταν μόνο οι εργαζόμενοι στα ορυχεία. Χρυσωρύχοι, αδαμαντωρύχοι και επιχειρηματίες τού κήρυξαν πόλεμο. Δεν συμφωνούσαν με την «εθνικιστική» πολιτική του στο θέμα των σιδηροδρόμων, η οποία, καθώς υποστήριζαν, είχε αποτέλεσμα την κατακόρυφη άνοδο της τιμής του χρυσού. Αυτό σήμαινε ότι από το 1890 και μετά άρχισε να αντιμετωπίζει τη δυσαρέσκεια αρκετά μεγάλης μερίδας του πληθυσμού. Χωρίς δικαίωμα ψήφου, όμως, οι ξένοι δεν μπορούσαν να τον κλονίσουν από την εξουσία. Στις εκλογές του Μαΐου 1898 εξελέγη πρόεδρος σχεδόν παμψηφεί.

Στις 9 Οκτωβρίου 1899 απέστειλε τελεσίγραφο στο Λονδίνο ζητώντας από τους Βρετανούς να αποσύρουν τα στρατεύματά τους από τα σύνορα. «Αυτό που θέλετε στην πραγματικότητα είναι η χώρα μας» έγραφε στον βρετανό υπουργό Αποικιών Ιωσήφ Τσάμπερλεν. Δύο ημέρες αργότερα ξεσπούσε ο περίφημος Πόλεμος των Μπόερς. Χρειάστηκαν 450.000 εκπαιδευμένοι βρετανοί στρατιώτες για να υποτάξουν τελικά τους 88.000 άνδρες του Κρούγκερ. Ο «άχρηστος» αυτός πόλεμος κόστισε τη ζωή σε 6.000 βρετανούς (άλλοι 16.000 πέθαναν από τυφοειδή πυρετό) και σε τουλάχιστον 26.000 νοτιοαφρικανούς Μπόερς. Σε αυτόν τον πόλεμο για πρώτη φορά «εγκαινιάστηκαν» τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου είχαν εγκλειστεί 150.000 γυναίκες, παιδιά και αφρικανοί εργάτες που είχαν βοηθήσει τους μαχητές.  Ο Κρούγκερ διατήρησε το αξίωμά του ως το 1902, μετά το τέλος του Πολέμου των Μπόερς, όταν οι άνδρες του αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν απέναντι στις βρετανικές πιέσεις και αυτός αναγκάστηκε να φυγαδευθεί στην Ολλανδία το 1902. Πέθανε στην Ελβετία τον Ιούλιο του 1904. Η μετακομιδή της σορού του στην Πρετόρια έγινε λίγους μήνες αργότερα.

Χρονολόγιο του "πολέμου των Μπόερς":

«Μπόερ» στα ολλανδικά σημαίνει αγρότης. Γιατί κυρίως αγρότες και κτηνοτρόφοι έγιναν οι απόγονοι των ολλανδών αποίκων που είχαν φθάσει στο Ακρωτήριο ήδη από τα τέλη του 17ου και του 18ου αιώνα. Οι Μπόερς είχαν «ριζώσει» επί περίπου 200 χρόνια στη Νότια Αφρική και ένιωθαν «ντόπιοι». Ντόπιοι αλλά λευκοί. Και προκειμένου να προστατεύσουν τις περιοχές τους από τις βρετανικές βλέψεις δεν θα δίσταζαν να πάρουν τα όπλα. Εστω και αν επρόκειτο για τον πρώτο πόλεμο στη Μαύρη Ηπειρο όπου λευκοί θα πολεμούσαν εναντίον λευκών! Διότι τώρα πια είχαν ισχυρό κίνητρο. Δεν ήταν μόνο ο ιδιότυπος νοτιοαφρικανικός «εθνικισμός» τους που θιγόταν. Ηταν και τα πλούσια κοιτάσματα που είχαν ήδη γίνει μαγνήτης για χιλιάδες ευρωπαίους τυχοδιώκτες.

Γύρω στο 1830 οι Μπόερς δημιούργησαν δύο ανεξάρτητα κράτη στη Νότια Αφρική: τη Δημοκρατία του Τράνσβααλ και το Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης. Περί τα μέσα του αιώνα η υπόλοιπη περιοχή είχε διαιρεθεί: υπήρχαν μερικά μικρά ανεξάρτητα κρατίδια και οι βρετανικές αποικίες του Ακρωτηρίου και του Νατάλ.

1877. Δέκα χρόνια μετά την ανακάλυψη του πρώτου διαμαντιού. Τα βρετανικά στρατεύματα εισβάλλουν στο Τράνσβααλ και οι Αγγλοι συγκροτούν στην Πρετόρια μια κυβέρνηση από βρετανούς υπαλλήλους. Τρία χρόνια αργότερα οι Μπόερς ξεσηκώνονται εναντίον των Βρετανών, οι οποίοι αναπτύσσουν πλέον τις επιχειρήσεις τους με ορμητήριο το Νατάλ, όπου έχουν προσαρτήσει και τη Χώρα των Ζουλού (τη Ζουλουλάνδη). Την Αγγλία την κυβερνά ο Γλάδστων, ο οποίος προσπαθεί να επιλύσει τη διαφορά με ειρηνικά μέσα.

1884. Δεκαεπτά χρόνια μετά την ανακάλυψη του πρώτου διαμαντιού. Στο Τράνσβααλ ανακαλύπτονται τώρα πλουσιότατες φλέβες χρυσού. Δίπλα στην Πρετόρια αναπτύσσεται το Γιοχάνεσμπουργκ, το οποίο εξελίσσεται σε κέντρο της εξορυκτικής βιομηχανίας χρυσού. Ο ανταγωνισμός για την κυριαρχία στην Αφρική εντείνεται με την απροσδόκητη δυναμική είσοδο των Γερμανών στο παιχνίδι της αποικιοκρατίας. Ο καγκελάριος Μπίσμαρκ ανησυχεί για την επέκταση των Βρετανών και σε μια έκρηξη οργής απειλεί με μια ηπειρωτική συμμαχία που θα συνένωνε όλους τους ευρωπαϊκούς στόλους εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας. Με πρότασή του συνέρχεται στο Βερολίνο μια διάσκεψη 14 εθνών με σκοπό τη διευθέτηση του προβλήματος των εδαφικών διεκδικήσεων στην Αφρική. Με δική του παρέμβαση οι Βρετανοί την ίδια χρονιά υπογράφουν στο Λονδίνο την ανεξαρτησία του Τράνσβααλ. Θέτουν όμως έναν όρο: να μην έχει δικαίωμα να υπογράφει συμφωνίες με άλλα κράτη χωρίς τη συγκατάθεση του Λονδίνου. Εξαίρεση αποτελεί μόνο η δημοκρατία της Οράγγης. Ακόμη και μετά την υπογραφή της συνθήκης του Λονδίνου όμως οι Βρετανοί επιμένουν στην πολιτική κύκλωσης των Μπόερς με τις δικές τους κτήσεις. Οι χώρες του αρχικού βρετανικού εποικισμού ωστόσο έχουν γίνει αυτοκυβερνώμενες κοινότητες λευκών. Οι δεσμοί που ενώνουν τους νέους εποίκους με το Λονδίνο είναι περισσότερο συναισθηματικοί παρά νομικοί.

1897. Πρωθυπουργός της Βρετανίας είναι ο λόρδος Σόλσμπερι και υπουργός Αποικιών ο Ιωσήφ Τσάμπερλεν. Εργο του τώρα είναι να προστατεύσει τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας με πιο διπλωματικά μέσα, όπως η προσχώρηση των αποικιών σε ένα Ανώτατο Αυτοκρατορικό Συμβούλιο  και σε μια Τελωνειακή Ενωση η οποία θα τελεί υπό την επίβλεψη του Λονδίνου. Το σχέδιο όμως αποτυγχάνει. Ως το 1890 τα «παζάρια» οδηγούν σε μια εύφλεκτη ειρήνη. Οι ισορροπίες μεταξύ των Ευρωπαίων κρατιούνται πάνω σε τεντωμένο σχοινί. Το ίδιο και οι σχέσεις με τους Μπόερς.

Τα χρυσωρυχεία και τα αδαμαντωρυχεία του Τράνσβααλ έχουν συγκεντρώσει πλήθος ξένους (Uitlanders), οι οποίοι φθάνουν να ξεπεράσουν σε αριθμό τους «αυτόχθονες» Μπόερς. Οι ολλανδικής καταγωγής αγρότες όμως αμύνονται σθεναρά. Πρόεδρός τους είναι ένας ισχυρός άνδρας, τον οποίο λατρεύουν: ο Πάουλ Κρούγκερ. Αυτός τους εμπνέει, αυτός τους καθοδηγεί, αυτός τους «εγγυάται» τη νίκη. Είναι ο «λέων του Τράνσβααλ» ­ έτσι τον φωνάζουν χαϊδευτικά ­, ο μεγάλος και πανίσχυρος «Ουμ», ο «Θείος» τους. Ο Κρούγκερ επιβάλλει εξοντωτική φορολογία κατά των ξένων. Επίσης αρνείται να δώσει δικαίωμα ψήφου στους ουιτλάντερς «εισβολείς». Υστερα από μια αποτυχημένη στρατιωτική απόπειρα ανατροπής του οι Βρετανοί χρησιμοποιούν τη μέθοδο του «Δούρειου Ιππου». Υποκινούν δηλαδή εξέγερση των δυσαρεστημένων Ουιτλάντερς. Ως τότε οι Μπόερς δεν είχαν οργανωμένο στρατό. Τώρα όμως αγοράζουν όπλα. Και αποδεικνύονται δεινότατοι πολεμιστές. Ο Κρούγκερ ζητεί από τη Μεγάλη Βρετανία να παραιτηθεί από την αξίωσή της για επικυριαρχία στη χώρα του. Το Λονδίνο δεν υποχωρεί. Ούτε όμως και ο «Θείος» των γενειοφόρων αγροτών. Ο «λέων» επιδίδει τελεσίγραφο στους Βρετανούς, το οποίο εκπνέει στις 12 Οκτωβρίου 1899. Ο Πόλεμος των Μπόερς έχει αρχίσει...

Πηγή: "Το Βήμα"

17 Αυγούστου 2012

Η αστυνομία του μαρξιστικού καθεστώτος της Νοτίου Αφρικής, πυροβολεί εν ψυχρώ απεργούς σε ορυχείο!! - Βίντεο ΣΟΚ!

Εικόνες σοκ μεταδίδουν τα τηλεοπτικά δίκτυα από τις συγκρούσεις μεταξύ απεργών εργατών σε ορυχεία της Νοτίου Αφρικής και δυνάμεων της αστυνομίαςΑστυνομικοί καταγγέλλεται ότι εκτελούν εν ψυχρώ τους απεργούς. Ο υπουργός Αστυνομίας της χώρας παραδέχθηκε ότι υπάρχουν τουλάχιστον 30 νεκροί, ωστόσο οι απεργοί των ορυχείων πλατίνας στη Μαρικάνα, στην βορειοδυτική Νότια Αφρική, ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών στους 36.

Οι 36 νεκροί προστίθεται στους άλλους δέκα που έχουν χάσει τη ζωή τους από την Κυριακή στο ορυχείο αυτό, όπου εκατοντάδες απεργοί ζητούν αυξήσεις των μισθών.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Τζέικομπ Ζούμα τόνισε πως οι υπεύθυνοι αυτής της "παράλογης βίας" θα προσαχθούν ενώπιον της δικαιοσύνης.

"Πιστεύουμε πως στην δημοκρατική τάξη που επικρατεί στη χώρα μας υπάρχει χώρος για να επιλύονται μέσω διαλόγου οι διαφορές, χωρίς να παραβιάζονται οι νόμοι ή να ξεσπά βία", τόνισε ο Ζούμα.

"Είμαστε συγκλονισμένοι και ανήσυχοι από αυτή την παράλογη βία", πρόσθεσε ο ίδιος.
Η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον των διαδηλωτών που ήταν οπλισμένοι με μαχαίρια και λοστούς το απόγευμα της Πέμπτης. Οι απεργοί αρνήθηκαν να διαλυθούν αφού απέρριψαν τελεσίγραφο της διεύθυνσης του ορυχείου να επιστρέψουν στην εργασία τους, αλλιώς θα απολυθούν.

Σύμφωνα με εκπρόσωπο της αστυνομίας, οι δυνάμεις της τάξης δεν είχαν άλλη επιλογή.

14 Αυγούστου 2012

How many South Africans have left the country?

14 August 2012

(We examine the data from the UK, US, Australia, Canada and other states)

Over the past few years there have been periodic bouts of speculation and controversy over the extent of South Africa's brain drain. Statistics South Africa stopped collecting data on emigration several years ago, and the flawed conduct of the 1996 and 2001 censuses has left question marks hanging over calculations based on other official data.

In 2006 the South African Institute of Race Relations estimated - by comparing the figures in Stats SA household surveys from 1995 and 2005 (as well as analysing other data) - that 841 000 white South Africans had left the country in that period.

However, as Patrick Laurence pointed out at the time there had been a considerable undercount of whites in the 2001 census and as a result the whites "who ‘disappeared' between 1995 and 2005 may not have emigrated. They may simply not have been counted in the 2001 census and consequently may not have been reflected adequately, if at all, in subsequent statistical data released by Stats SA."

Laurence further quoted Hilary Southall, a member of the Statistics Council, as saying that if the SAIRR had used the 1996 household survey figure as its starting point - rather than the 1995 one - the decline in the white population would have been measured at 127 000.

As it happens the main destination countries of South African emigrants do keep figures on the foreign born population of their countries. From this data, which is available on the OECD website, it is possible to get a fairly good idea of the extent of South African emigration.

19 OECD countries keep this sort of data. As the table below indicates - in 2010 - at least 588 388 individuals in these countries were recorded as having been born in South Africa. The real figure is likely to be higher than that as the figures for Canada and New Zealand date from 2006 and since then there have been further documented inflows of South African born migrants.

The countries with the highest numbers of individuals born in South Africa are, as one might expect, the United Kingdom (227 000), Australia (155 690), the United States of America (78 616), New Zealand (41 676) and Canada (38 310). These figures do not, obviously, include children born to South African born parents overseas.

According to separate OECD data on the inflows of foreign population by nationality 17 840 South Africans moved to these five countries in 1997 (the first year for which full data is available.) This trended upward before peaking at 44 227 in 2004. These inflows have subsequently declined somewhat, particularly to the United Kingdom, and in 2009 28 933 South Africans were recorded as having moved to these countries. In 2009, for the first time, more South Africans moved to Australia than to the UK (see graph below).

The major push factors, particularly for white South African emigrants, have traditionally been put down to high levels of violent crime (often personally experienced) and the racial employment policies of the African National Congress government. To these one could perhaps add the growing evidence of state decay and a resurgence of demands by ANC politicians for something to be done about continued white wealth.

The pull factors have recently weakened considerably due to the global financial crisis. However, if the ANC govt decides to go ahead with threatened amendments to the Employment Equity Act - which would apply punitive sanctions to companies that continued to promote whites into senior and top management positions - we are likely to see another surge of emigration by this group.

Table: Stock of foreign born population by country of birth (Country of origin: South Africa)

Country               2010

Australia                 155.690

Austria                      2.454

Canada                    38.310*

Denmark                      860

Finland                          621

France                       4 677*

Germany                      8.000

Greece                        3.632

Hungary                         323

Iceland                            65

Ireland                       7.576*

Mexico                          193

Netherlands               12.886

New Zealand             41.676*

Norway                       1.230

Spain                           2.556

Sweden                        2.023

United Kingdom        227.000

United States              78.616

Total                         588.388

* The data for Canada, New Zealand and Ireland is from 2006. The data for France is from 2008.

Source: OECD data (http://stats.oecd.org)

11 Αυγούστου 2012

Ο «πόλεμος των Μπόερς»

Οι Εγγλέζοι χτυπούσαν αλύπητα στα αδύνατα σημεία, καλά πληροφορημένοι για την κατάσταση που επικρατούσε στις τάξεις των αντιπάλων τους. Η μάχη ήταν άνιση. Ο επιτελάρχης Οράτιος Έμβερτ Κίτσενερ, όπως πάντα, αποδεικνυόταν άριστα μελετημένος. Είχε οργώσει την Κύπρο, την Παλαιστίνη κι όλη την Αφρική, πριν να του ανατεθεί να τελειώνει με τους Μπόερς. Και Μπόερς ήταν οι παλιοί Ολλανδοί άποικοι (από την ολλανδική λέξη «μπουρ» που σημαίνει «Χωρικοί») γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Βρίσκονταν εκεί από το 1650, μιλούσαν την ολλανδική διάλεκτο «τάαλ», ζούσαν ειρηνικά, συναλλάσσονταν με τους ιθαγενείς κι έβγαζαν σκληρά το ψωμί τους είτε τρέφοντας κοπάδια ζώων είτε καλλιεργώντας τη γη. Ώσπου τους προέκυψαν οι Εγγλέζοι.

Οι υπερασπιστές της Πραιτόρια μάχονταν ηρωικά και απεγνωσμένα αλλά τα πάντα είχαν κριθεί. Στις 5 Ιουνίου του 1900, η Πραιτόρια, η καρδιά της δημοκρατίας του Τράνσβααλ, έπεσε στους Άγγλους. Το «σχέδιο των δύο Κ» μπορούσε να προχωρήσει. Ποτέ δεν θα ολοκληρωνόταν.

Οι Μπόερς είχαν φτάσει εκεί, κυνηγημένοι από τους Άγγλους, στα χρόνια της «μεγάλης εξόδου», όπως ονομάστηκε (1836 - 1840. Διάβηκαν τον ποταμό Οράγγη και δίνοντας συνεχώς σκληρές μάχες με τους ιθαγενείς προχώρησαν προς την περιοχή Νατάλ, στη νοτιοανατολική ακτή της Αφρικής, στην παραλία του Ινδικού ωκεανού. Συνόρευαν πια με τη Ζουλουλάνδη, περιοχή των πολεμιστών Ζουλού.

Μέσα σε μια πενταετία, οι Μπόερς οργανώθηκαν στην νέα τους πατρίδα και ίδρυσαν τη δημοκρατία της Οράγγης. Μόλις η νέα κατάσταση παγιώθηκε, κατέφθασαν οι Άγγλοι. «Χρειάζονταν την περιοχή». Αυτή τη φορά, οι Μπόερς πήραν τα όπλα. Νικήθηκαν. Στα 1848, χρονιά που η Ευρώπη συγκλονιζόταν από τις επαναστάσεις που τη σάρωναν απ’ άκρη σ’ άκρη, η δημοκρατία της Οράγγης έπεφτε στα χέρια των εισβολέων και ενωνόταν με τη Βρετανική αυτοκρατορία.

Στα χρόνια της «μεγάλης εξόδου», κάποιοι Μπόερς είχαν πάει ακόμα πιο μακριά, περνώντας και τον ποταμό Βάαλ. Οι κυνηγημένοι της Οράγγης κατέφυγαν εκεί, ενώθηκαν με τους παλιότερους, ίδρυσαν τη νέα δημοκρατία Τράνσβααλ («πέραν του Βάαλ») κι άνοιξαν πόλεμο με τους κατακτητές.

Αυτή τη φορά, οι Άγγλοι νικήθηκαν. Στα 1852, με συνθήκη, αναγνώρισαν τη δημοκρατία του Τράνσβααλ. Στα 1854, με νέα συνθήκη, αναγνώρισαν και τη δημοκρατία του Οράγγη, από την οποία αποχώρησαν. Για δεκαπέντε χρόνια, οι Μπόερς κατάφεραν να ζήσουν ειρηνικά. Μετά, ξανάρχισαν τα προβλήματα.

Η αιτία για τις νέες συμφορές, στην αρχή πανηγυρίστηκε έξαλλα. Κάποιος τυχερός ανακάλυψε στην περιοχή διαμάντια! Τα αδαμαντωρυχεία, μαζί με τον πλούτο, έφεραν και χιλιάδες τυχοδιώκτες. Πίσω τους, κατέφθασε και ο αγγλικός στρατός. Ο πόλεμος ξανάρχισε το 1869 με απροκάλυπτη επίθεση των Εγγλέζων. Αποκρούστηκαν. Οι εισβολείς χρησιμοποίησαν νέες μεθόδους: Ξεκίνησαν να αγοράζουν τα αδαμαντωρυχεία κι από το 1875 έβαλαν μπροστά το σχέδιό τους να δημιουργήσουν μιαν ομοσπονδία που να περιλαμβάνει τις δικές τους αποικίες και τις δημοκρατίες των Μπόερς.

Μια οικονομική κρίση που χτύπησε το Τράνσβααλ, επέτρεψε στους Άγγλους να το «ενώσουν» (1887) με τις αποικίες τους στην παραλία. Όχι για πολύ. Η επανάσταση ξέσπασε το 1879 και συνδυάστηκε με άγρια επίθεση των Ζουλού εναντίον των Άγγλων. Στα 1880, οι Μπόερς είχαν διώξει τους Άγγλους από τα χώματά τους και για μια ακόμα φορά είχαν αποκτήσει την ανεξαρτησία τους. Η Αγγλία την αναγνώρισε με τις συνθήκες του 1881 και του 1884.

Ήταν η εποχή που Άγγλοι, Γάλλοι και Γερμανοί ανταγωνίζονταν ποιος θα πάρει τα πιο πολλά κομμάτια στην Αφρική. Το θέατρο της διαμάχης απλωνόταν από την αγγλοκρατούμενη Αίγυπτο ως το Σουδάν και το Κονγκό. Ο ιμπεριαλισμός είχε βρει ένα νέο μέσο διείσδυσης: Το τρένο, που Ρώσοι και Αυστριακοί έβλεπαν να περνά από τη Μακεδονία και να βγαίνει στο Αιγαίο, οι Γερμανοί το ήθελαν να διασχίζει της Ευρώπη και μέσω Κωνσταντινούπολης να φθάνει στη Μέση Ανατολή, οι Γάλλοι το σχεδίαζαν να καλύπτει τη Βόρεια Αφρική και οι Άγγλοι το χάραζαν πάνω σε οποιοδήποτε χαρτί έμοιαζε με χάρτη.

Το «σχέδιο των δύο Κ» ήταν αγγλική επινόηση: Μια σιδηροδρομική γραμμή μήκους 10.000 χιλιομέτρων (!), που θα κάλυπτε την απόσταση Κάιρο - Κέιπ Τάουν. Φυσικά, η γραμμή περνούσε και από περιοχές που δεν βρίσκονταν κάτω από αγγλική κυριαρχία αλλά αυτό ποτέ δεν απετέλεσε πρόβλημα για τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Η ολοκλήρωση του «σχεδίου των δύο Κ» προέβλεπε και κάποιους πολέμους.

Οι δημοκρατίες της Οράγγης και του Τράνσβααλ βρίσκονταν πάνω στη νοητή γραμμή από όπου θα περνούσε το τρένο. Ο κατακτητής των Ινδιών στρατηγός κόμης Φρειδερίκος Ρόμπερτς (1832 - 1914) επιφορτίστηκε να κυριεύσει τις δημοκρατίες των Μπόερς.

Επιτελάρχης του ανέλαβε ο Οράτιος Έμβερτ Κίτσενερ (1850 - 1916), που είχε μεταβληθεί σε θρύλο του αγγλικού ιμπέριουμ καθώς είχε συνδέσει το όνομά του με επιτυχή δράση στην Κύπρο, στην Παλαιστίνη και στην Αφρική. Μόλις είχε εκμηδενίσει την αίρεση των μαγδιστών που ξεσήκωσαν Νότια Αίγυπτο και Σουδάν. Η μέθοδός του ήταν απλή σε σύλληψη. Πρώτα μάζευε όσες πιο πολλές πληροφορίες μπορούσε για τον αντίπαλο και μετά ξεκινούσε πόλεμο.

Οι μάχες ξεκίνησαν το 1898 αλλά τραβούσαν χωρίς αποτέλεσμα για τους Άγγλους. Κάποια στιγμή, ο στρατηγός Ρόμπερτς ανακλήθηκε. Την αρχηγία ανέλαβε ο Κίτσενερ. Χτύπησε στην καρδιά των αντιπάλων. Η Πραιτόρια έπεσε στις 5 Ιουνίου του 1900. Ως το 1902, οι Μπόερς είχαν εκμηδενιστεί. Στα 1907, η περιοχή της Οράγγης απέκτησε κάποια αυτονομία. Στα 1910, καταργήθηκε καθώς δημιουργήθηκε η Νοτιοαφρικανική Ένωση. Μια ακόμη επανάσταση, στα 1914, πνίγηκε στο αίμα. Το νέο κράτος, κάτω από την αγγλική κυριαρχία, εξελίχθηκε στη ρατσιστική Νότια Αφρική, τη χώρα που γέννησε το σύστημα του απαρτχάιντ. Καταργήθηκε μόλις το 1994.

(Έθνος, 4.6.1999)

6 Αυγούστου 2012

The fate of Zimbabwean farm workers: A reply to RW Johnson

Andrew Hartnack says critique of NYT article was based on hearsay, guesswork and speculation

Simplistic Portrayals of Recent Zimbabwean History do not Move us Forward

RW Johnson's well-meaning but highly problematic article (Finding the "golden lining" in the Zimbabwean genocide - 29 July 2012) cannot go unchallenged.

It is undoubtedly valuable to critique and put into context the claims of those who have painted an unrealistically positive picture of the outcomes of Robert Mugabe's "land reform" programme since 2000, as Johnson has attempted to do. But to do so by providing a simplistic argument, based on a very skewed and shallow understanding of Zimbabwean history, as well as hearsay, guesswork and speculation, is foolish to say the least. It plays into the hands of the very people Johnson is seeking to critique.

Most disturbing of all is that Johnson has not paid attention to any of the contemporary academic literature on the complex economic and socio-political dynamics behind the events of the last two decades. There is much very rich material on farm workers, white farmers, land invasions, farm displacements, new labour dynamics on farms, Operation Murambatsvina etc. that Johnson has apparently ignored in favour of his own very superficial journalistic investigations.

Johnson's statement that "in the 1990s the Commercial Farmers Union (CFU) had repeatedly tried to interest Mugabe in land reform but he had ignored all such initiatives" is a hugely simplistic half-truth which has been critiqued and analysed in detail in a recent book by Rory Pilossof, which Johnson would do well to read.[i]

But the greatest source of discomfort for me is with Johnson's portrayals of life for farm workers before and after the land invasions. His assertion that farm workers enjoyed a "cosy arrangement", under a "protective umbrella" where both workers and their extended families were provided "not only with food security but farm schools, Aids orphan clinics and so forth" masks a much more complicated and often problematic reality.

In truth, living and working conditions on commercial farms differed widely from farm to farm, there being no standard set of development laws that farmers were obliged to follow. The government largely left the welfare and conditions of farm workers up to individual farmers, which nurtured a paternalistic relationship whose characteristics very much depended on the rules set on each farm. Blair Rutherford describes this situation, which he calls "domestic government", in great detail in many of his publications.[ii]

So while some farmers were progressive and, especially by the 1990s, greater numbers were responding to efforts by NGOs and unions to encourage them to build more schools, clinics and better housing, this was certainly not the case on all farms. Indeed, even in wealthy districts, there was only an average of one primary school to every eight farms, while there was commonly only one secondary school in any one district.

This meant that most farm-workers' children typically walked many kilometres to school every day, while many simply dropped out after junior level. In poorer or marginal districts, the state of farm housing and social amenities was especially bad. If farm workers were as happy with the "comfortable arrangement" as Johnson would have us believe, why were there countrywide wildcat strikes by farm workers in 1997?

Far from being an idyllic life, farm communities were notoriously fluid, access to housing was very insecure (especially for women) and farm work was badly underpaid. The fact that most permanent jobs went to male workers created a highly unhealthy situation in which women circulated seasonally from farm to farm or formed impermanent relationships with male workers to get access to work and housing.

Many women resorted to transactional and commercial sex for survival. Farms often only had a "beerhall" as the centre of recreation, which compounded the social problems on farms, leading to one of the worst HIV infection rates in the country. There is a reason that the "Aids orphan clinics" became a feature on the farms: the fluid living environment experienced by farm workers, and the nature of farm labour, created ideal conditions for the spread of the disease. It is to the credit of many farmers that they responded to the crisis, but this should in no way cause us to forget the structural problems that caused the crisis in the first place.

The period of land invasions undoubtedly led to much suffering by farm workers, who Johnson correctly states were targets of state violence. Many were displaced, many were beaten, raped and tortured and as many as 500 000 were displaced, losing access to their housing, property, paid employment and other amenities.

Nobody should ever deny that farm workers suffered some of the worst human rights abuses and of all Zimbabweans were probably left the worst off through the events of the last 12 years. However, to surmise, as Johnson has, that most farm workers have been wiped out is highly irresponsible and does not do justice to the resilience, agency and ingenuity of many of those who were affected by the land invasions.

Johnson argues that farm workers "had no idea of how to fend for themselves in this hostile new environment", yet my own in-depth study of displaced farm workers in 2004/05 showed that while farm workers were impacted negatively, in many instances they used their experience of negotiating lousy working and living conditions to their good in their attempts to recover from displacement.

Far from being the passive victims that Johnson portrays, farm workers used their skills and ingenuity to incorporate themselves into new relationships of patronage with urban and rural elites.[iii] Yes, there were those who could not cope - the elderly and sick in particular - but recent follow-up research confirmed that most of those in the large community involved with my study are still alive seven years later, despite displacement, Operation Murambatsvina and the very harsh economic situation.

What Johnson fails to appreciate is that many farm workers - aware of their vulnerable political position - adopted a "blending in" strategy in both rural and urban areas as a way to ensure survival. The reason journalists and others not prepared to dig beneath the surface think farm workers have all died is because their protection strategy has been remarkably successful.

By all informed accounts, more than half of farm workers remain on the farms, living side-by-side with the new farm occupants. They are living a highly marginalised and insecure life (often more so than in the past); when they are offered work they are paid very poorly; in many cases their tenure is dependent on the whims of the new power-holders; they rely on dangerous livelihood choices such as gold-panning; only a few have any significant access to their own land.

Schools and clinics have, as Johnson points out, been very badly affected. I have been told recently that in many areas, the freedom of movement of farm workers still living on the farms is being severely restricted ahead of the next round of elections. Yet, as before, the situation differs from district to district, from farm to farm.

Two young men I recently interviewed told me how they had managed to secure their own plots and were very happy that their families were now able to "stand on their own feet". Meanwhile, farm workers I interviewed on a commercial farm that is still running grumbled, with good reason, that they were paid less than R20 per day. The situation is obviously still very complex and multi-faceted.

I thus do not believe that what happened to farm workers, as bad as it was, can or should be called a "genocide" or a "holocaust", not least of all because there is very little real evidence to support such claims. The violence and abuse experienced by farm workers was nowhere near as organised, focussed or vicious as that experienced by MDC supporters and organisers in Operation Mavoterapapi after the March 2008 elections.

Generalising about the experiences of farm workers and homogenising them into one group of passive and helpless victims takes away their individual histories, multi-faceted experiences and resilient responses. It is not only historically inaccurate but insulting to the people who went through these hard times and still survive with dignity today.          

What Zimbabwe needs is more attention to the complexity and nuance of what has happened over the last two decades, not highly simplistic and misleading accounts that rely on false binaries and half-truths.

Andrew Hartnack is a social anthropologist and a Director of the Sustainable Livelihoods Foundation. He is currently conducting his PhD research on farm welfare programmes in Zimbabwe.


[i] Pilossof, R. 2012. The Unbearable Whiteness of Being: Farmers' Voices From Zimbabwe. Harare: Weaver Press.

[ii] See especially Rutherford, B. 2001. Working on the Margins: Black Workers, White Farmers in Postcolonial Zimbabwe. Harare: Weaver Press.

[iii] See Hartnack, A.M.C. 2009. "Transcending Global and National (Mis)representations through local responses to Displacement: The Case of Zimbabwean (ex-) Farm Workers". In: Journal of Refugee Studies, Vol. 22, No. 3. pp. 351-377.